Zonder toestemming van de gemeenteraad is het College opnieuw begonnen met het vernietigen van stadsduiven. Daarbij worden zelfs de wreedste vangmiddelen niet geschuwd. Vooral het gebruik van kanonnetten is omstreden.

In 2005, voordat het huidige College aantrad, is de gemeenteraad akkoord gegaan met een eenmalige massavernietiging van stadsduiven, absoluut eenmalig. Wij hebben toen direct al voorspeld dat, als de raad hiervoor zou kiezen, dat het niet bij een eenmalige vangactie zou blijven. Een dergelijke aanpak garandeert dat er één tot twee keer per jaar weer een dergelijk initiatief genomen moet worden om de aantallen kunstmatig laag te houden, dat wil zeggen, beneden de 3000 exemplaren, hetgeen een normaal aantal zou zijn voor een tillenloze historische binnenstad als de onze. Overigens, eind april telde onze binnenstad ongeveer 2000 duiven, een betrekkelijk laag aantal dus.

Wat nu gebeurt is de bevestiging van wat we toen al voorspelden en als de raad niet kiest voor de tillenmethode dan zal dit tot in lengte van dagen zo doorgaan. Momenteel wordt de raad wijselijk niet bij de vangacties betrokken, vermoedelijk door de kosten beneden de €15.000,= te houden. Dan heeft het stadsbestuur geen toestemming van de raad nodig en kan het een stadsduivenbeleid voeren waar de gemeentelijke volksvertegenwoordiging nooit mee ingestemd heeft.

Echter, wil men voor een dergelijk laag bedrag veel duiven vangen, dan lukt dit niet met vangkooien. Men is nu overgeschakeld op het gebruik van kanonnetten, een methode die om zijn wreedheid lang verboden is geweest en waarvoor een speciale ontheffing nodig is om die te mogen gebruiken. Het beruchte vangbedrijf Duke Faunabeheer heeft zo'n ontheffing tot 2011. Het is ook niet voor niets dat dit bedrijf wederom is ingeschakeld.

Tijdens de vorige vernietigingscampagne is dit middel eenmalig gebruikt: op het Hereplein. De volgende dag lagen er overal veren, vaak bebloed en lag er ook een afgerukt vleugeltje. De overlevende duiven waren extreem angstig en het heeft dagen geduurd voordat ze weer durfden eten. De geschrokken wethouder verbood toen onmiddellijk het gebruik ervan. Momenteel heeft ze er blijkbaar geen moeite meer mee: ze heeft het zelfs verheven tot de standaard methode voor de vangacties in onze stad. Wij hebben het over de eerstverantwoordelijke wethouder dierenwelzijnsbeleid Jannie Visscher van de SP.

Toen het voederverbod werd ingesteld hebben we dat genegeerd. We wisten wat de gevolgen zouden zijn: veel dierenleed, de overlast van voor onze voederactiviteiten zou weer terugkomen en het zou onmogelijk worden om duiventillen op te richten in de binnenstad. En had de gemeenteraad in 2005 niet het besluit genomen dat het particulieren toegestaan moest worden om duiventillen op te richten . . . .?! Nou, dat kon niet zonder voederactiviteiten als de onze.

Om verder te komen met de oprichting van de eerste duiventil in onze stad zijn we ten langen leste akkoord gegaan met een voederstop. Die eerste til kan dus niet in de binnenstad opgericht worden, maar we dachten ook terug aan Winschoten ruim een jaar geleden. Daar werd de overlast na het instellen van een voederverbod dusdanig groot dat toen snel besloten is om over te gaan op de tillenmethode. Dat werkt inmiddels goed: de til is door de duiven geaccepteerd. De eerste jongen zijn er uit het ei gekropen en in het volgende stadium kan men overgaan tot eimanipulatie.

En, inderdaad, net zoals in Winschoten werd ook bij ons de overlast ondraaglijk. Binnenstadondernemers bevestigen zonder uitzondering dat de overlast na onze voederstop sterk is toegenomen. En dan te bedenken dat de gemeente bij elke rechtsgang over het voederverbod had betoogd dat het voederverbod was ingesteld als instrument tegen overlast. Elke rechter is daar tot dusver in meegegaan. Bovendien wenste de gemeente Groningen principieel een ecologisch beleid te voeren: niet ingrijpen in het binnenstedelijk ecosysteem, ook niet door te voeren, en dan kwam alles vanzelf wel goed.

Nou, niet dus, alles is veel erger geworden, maar het Winschoter licht is hier nog steeds niet gaan schijnen. Vernietigingsacties moeten de oplossing brengen. Overlast is de rechtvaardiging, maar de kanonnetten worden niet gericht op duiven op overlastlokaties. De duiven worden weggevangen op onze voormalige voederplaatsen, ver daarvan verwijderd. Volgens de gemeente zijn daarbij in de eerste weken van juni 1300 slachtoffers gevallen. In de binnenstad zijn nauwelijks nog duiven te zien. Niet bepaald ecologisch, een dergelijke benadering: de hoogtijdagen van de ongerichte ongediertebestrijding zijn terug.

Als de raad niet kiest voor de tillenmethode zal dit tot in lengte van dagen zo doorgaan. Monumentenzorg en het ministerie van LNV adviseren de tillenmethode bij duivenoverlast, maar de gemeente wenst te volharden in haar standpunt dat men in die oplossing geen vertrouwen heeft.

Momenteel zijn we weer helemaal terug in de middeleeuwen van het stadsduivenbeleid: vangacties zijn noodzakelijk met iedere keer weer een andere warrige verklaring: overlast, aantallen, voederactiviteiten, aan het gemeentelijke beleid ligt het in ieder geval nooit. De burger wil kunnen vertrouwen op een overheidsinstantie, maar steeds meer slaat de twijfel toe. Anno 2008, met de tillenmethode als alternatief, is duivenoverlast geen overmachtsgegeven meer: het is simpelweg een beleidskeuze.

Tenslotte, het is nauwelijks te bevatten, maar de SP gold tot voor kort als een uiterst diervriendelijke partij. Wethouder Jannie Visscher is er in ruim twee jaar tijd in geslaagd om het voor dierenvrienden taboe te maken om SP te stemmen bij de eerstvolgende gemeenteraadsverkiezingen. Die zijn er alweer over anderhalf jaar. Wie had dit ooit kunnen denken (HJV)?